Blogartikelen

eye 450Volwassen mensen kunnen zich moeilijker in de ander verplaatsen, een gefantaseerde wereld verbeelden gaat hen vrijwel altijd moeilijker af. Waarom? Omdat zij zich laten leiden door hun ervaringen en manier van kijken zoals ze die hebben geleerd. De wereld om ons heen zien wij volwassenen op een manier waarop wij de dingen die wij niet willen zien gewoon weglaten. En soms kunnen we het ook niet zien, bijvoorbeeld omdat we ergens geen bewuste associatie mee hebben opgebouwd.

Boze wolf

Voorbeeld: de boze wolf in het sprookje van Roodkapje. Als je dit uitgebeeld ziet in de Efteling, dan valt op dat de kinderen er sterk in meeleven, maar dat volwassenen afstand nemen. Ik herinner mij nog goed dat wij er waren met onze twee dochters en dat de jongste – ze zal drie jaar zijn geweest - over de omheining wilde klimmen om Roodkapje te waarschuwen. Ze riep voortdurend: “Boze wolf! Boze wolf!!” We konden haar ternauwernood tegenhouden. Het thuis vertellen van het sprookje had een perspectiefwisseling veroorzaakt. Wij zagen als ouders alleen de bewegende poppen, maar voor haar was het werkelijkheid!

Volwassenen nemen dus afstand en associëren minder gemakkelijk. Daarbij komt dat zij geconditioneerd zijn om dingen op een bepaalde manier te zien en te beoordelen. Dat wij grondstoffen gebruiken om producten zoals een verpakking mee te maken, dat die producten een korte levensduur hebben waarna ze worden afgedankt en weggegooid zonder ze opnieuw te gebruiken of te repareren dat zien wij wel. We zien overal om ons heen lineaire processen, waarbij een rechte lijn wordt gevolgd tussen start en finish, tussen geboorte van een product en einde. Maar dat de natuur alleen maar cyclische processen kent zien wij niet. Behalve misschien als wij een kunstenaar zijn die een houten lepel direct associeert met de boom waar het hout uit is gehaald, en met de zon die de boom heeft laten groeien, met de vruchtbare bodem waarin dat gebeurd is en met de regen die daarvoor nodig was. Als je zo denkt zie je ook gemakkelijker de natuurlijke kringloop waarin het stervende hout en de bladeren van een boom weer het begin zijn van iets nieuws.

Volledig circulair

De Nederlandse overheid heeft zich tot doel gesteld om de Nederlandse economie tegen 2050 volledig circulair te laten zijn. Hoe, dat wordt er niet bij verteld, maar dat kennen we. Bij het tegengaan van de uitstoot van broeikasgassen zijn ook targets gesteld zonder uit te gaan van haalbare maatregelen. De verbeelding ontbreekt volledig.

Met circulaire economie is het eigenlijk nog erger. Niemands weet precies wat het is. We zijn platgeslagen (geconditioneerd dus) met de economie van de middelbare school, die alleen maar uitgaat van lineaire processen en de groei die daarmee bereikt wordt. Afval hoort in de afvalbak en komt op de afvalhoop (of in zee terecht) en is daarmee verloren. Het begrip circulair komt niet aan de orde. Geen wonder dat we er geen perspectief op hebben. En dat een doelstelling om in 2050 volledig circulair te zijn zo niet werkt.

Sprookjes voor volwassenen

Hoe bereik je dan wel de perspectiefwisseling van lineair naar circulair? Wij hebben goede ervaring met het verpakken van inzichten en perspectieven in verhalen die we vertellen tijdens coaching en training, noem het de sprookjes voor volwassenen, hoewel je ze ook heel goed aan kinderen kunt vertellen. In één woord heet zoiets ‘storytelling’. Je verpakt je boodschap en je inzichten in eenvoudige woorden en roept beelden op die herkenbaar zijn en leiden tot een perspectiefwisseling. Daarmee breng je de luisteraar in beweging. Je roept ook de bijbehorende emoties op omdat je mensen onderdeel maakt van het verhaal. Vergelijkbaar met een kind dat een sprookje beleeft. Ze zien het voor zich gebeuren.

Dus: ‘als je iets niet kunt vertellen, kun je het ook niet overbrengen!’

Graag uw reactie hieronder of op mijn mail info@sleuteltotjouwtalent .nl