Uitdaging: neurodiversiteit

Een belangrijk maatschappelijk thema is het betrekken en gelijkwaardig behandelen van mensen van uiteenlopende diversiteit. Gewoonlijk praten we dan over gender, religie, huidskleur, leeftijd enzovoorts.

Vooral sinds het werk van de Australische onderzoeker Judy Singer is er veel aandacht voor ‘neurodiversiteit’ bij mensen: eenvoudig gesteld kan ons brein op verschillende manieren in elkaar zitten, de ‘neurobedrading’ kan heel divers zijn. Dit is een verklaring voor het feit dat een klein deel van de mensheid autistisch is (ca. 1%), of kenmerken van ADHD vertoont (ca. 5%). Als we de conclusie trekken dat deze diversiteit normaal is en het niet als afwijking van de norm opvatten, dan is het nog maar een kleine stap om mensen met een andere breinbedrading te zien als potentieel waardevol in de samenleving. Neurodiversiteit kun je zo waarderen als voordeel. Je kunt zelfs zo ver gaan dat je stelt dat neurodiversiteit voor het voortleven van de mens net zo belangrijk is als biodiversiteit is voor het leven op aarde. Een interessante video in dit verband is https://nowthisnews.com/videos/news/what-you-need-to-know-about-neurodiversity.

Sleutel tot jouw Talent leert mensen met een andere ‘breinbedrading’ om hun talenten en kernkwaliteiten te ontdekken en in te zetten. Hiervoor hebben wij testen, workshops en begeleiding.

Image
Image

“Neurodiversity may be every bit as crucial for the human race as biodiversity is for life in general. Who can say what form of wiring will prove best at any given moment? Cybernetics and computer culture, for example, may favor a somewhat autistic cast of mind” (The Atlantic on September 30, 1998).

Gedicht

De uitdaging is om te wonen,
In wat je denkt een beschadigd lichaam.
In een wereld waarin pijn en verdriet geacht te worden gesmoord,
Maar niet gebruikt en genezen.
De uitdaging is je pijn en verdriet te transformeren,
En te verbinden met de pijn van de wereld.
De uitdaging is om zo je onvermoede talenten te laten ontluiken,
En te gebruiken voor anderen.

(© Peter Ramaekers, 2016, geïnspireerd door een gedicht van Adrienne Rich)